Leela to pierwsza powieść Martina Wickramasinghe (1890-1976), pisarza uważanego dziś za jednego z twórców nowoczesnej prozy syngaleskiej. Ukazała się po raz pierwszy w 1914 roku, gdy był jeszcze młodym człowiekiem tuż po dwudziestce; to wydanie książki w języku syngaleskim.
Wickramasinghe mówił później, że napisał Leela w wieku dziewiętnastu lat, świadomie idąc za wzorem Piyadasy Siriseny, najpopularniejszego wówczas powieściopisarza syngaleskiego. Sama fabuła ma formę konwencjonalnego melodramatu, lecz młody autor wykorzystał ją, poprzez swojego bohatera Alberta, do przedstawienia idei zupełnie nowych dla ówczesnych syngaleskich czytelników: nowoczesnej nauki, biologii, ewolucji i antropologii, a także poglądu, że postęp bierze się zarówno z kwestionowania dawnych obyczajów, jak i z ich zachowywania. We wstępie dowodził, że nie może istnieć jeden system wiedzy dla ludzi Azji, a inny dla ludzi Zachodu.
Książka nie odniosła sukcesu. Spotkała się z wrogimi recenzjami, w tym serią ataków w prasie buddyjskiej ze strony mnicha Yagirali Pagnanandy Thero i krytyką samego Siriseny, który sprzeciwiał się propagowaniu w niej teorii ewolucji. Według relacji autora sprzedano zaledwie kilkaset egzemplarzy pierwszego wydania. Wickramasinghe ocenił później, że jako opowieść jest ona wątła, ale cenna jako dzieło idei, i swoje pisarstwo naukowe przeniósł do esejów, a w prozie zwrócił się ku innemu rodzajowi fikcji w Soma (1920).
Czytana dziś, Leela interesuje przede wszystkim jako punkt wyjścia sześćdziesięcioletniej kariery, która doprowadziła do Gamperaliya, Madol Doova i Viragaya. Książka jest dla czytelników znających syngaleski, którzy chcą śledzić rozwój Wickramasinghe od samego początku, oraz dla wszystkich zainteresowanych wczesną historią powieści syngaleskiej.
- Autor: Martin Wickramasinghe
- Rok wydania: 1914
- Język: syngaleski
