Pandan to jedna z najbardziej charakterystycznych roślin kulinarnych tropikalnej Azji. Oferowana roślina to żywy okaz gatunku Pandanus amaryllifolius — jedynego przedstawiciela całego rodzaju śrubowców, którego liście wydzielają prawdziwy aromat. Roślina dostarczana jest w małej doniczkce szkółkarskiej; jej długie, łukowate, wąskie liście rozchylają się promieniście od centralnej podstawy w typowej kępiastej formie wzrostu, dzięki której jest natychmiast rozpoznawalna na kuchennym parapecie lub w ogrodowej rabacie.
Pandanus amaryllifolius to prawdziwy kultywar: był uprawiany i rozmnażany przez człowieka tak długo, że nigdy nie udokumentowano jego dzikiej populacji. Prawdopodobne pochodzenie rośliny sięga gdzieś wysp Azji Południowo-Wschodniej, jednak rozprzestrzeniła się ona po wilgotnych tropikach Azji Południowej i Południowo-Wschodniej — w tym w Sri Lanka — przenoszona wyłącznie za pomocą sadzonek i odrostów, gdyż gatunek jest sterylny i nie wytwarza zdolnych do kiełkowania nasion. Ta botaniczna osobliwość oznacza, że każda żyjąca dziś roślina pandanu jest bezpośrednim wegetatywnym potomkiem starożytnej linii uprawnej. Aromat pochodzi od lotnego związku chemicznego zwanego 2-acetylo-1-piroliną — tej samej cząsteczki, która odpowiada za zapach ryżu basmati, dlatego świeże liście pandanu mają tę ciepłą, orzechową, lekko waniliową nutę, której tak trudno odtworzyć przy użyciu jakiegokolwiek substytutu.
W kuchni liście stosuje się w całości, zawiązane w węzeł lub pokrojone — w zależności od potrawy. Całe liście umieszcza się w garnkach z ryżem lub moczy w mleku kokosowym przed dodaniem go do curry i słodkich potraw; służą również do zawijania porcji mięsa lub ryżu przeznaczonych do gotowania na parze lub grillowania, gdzie nadają aromat od zewnątrz. Sok wyciśnięty z liści dodaje ciastom, puddingom i napojom subtelnej słodyczy oraz naturalnego zielonego koloru — rola dobrze znana w kuchniach Sri Lanka, malajskiej, tajskiej, indonezyjskiej i filipińskiej. Liście są zazwyczaj usuwane po ugotowaniu potrawy, ponieważ ich tekstura jest dość włóknista.
Utrzymanie rośliny w odpowiednich warunkach jest nieskomplikowane. Rośnie w pełnym słońcu lub w półcieniu i wymaga jedynie umiarkowanie żyznej, dobrze przepuszczalnej gleby, utrzymywanej w stałej wilgotności. W ciepłym, wilgotnym klimacie można ją posadzić bezpośrednio w ziemi, gdzie stopniowo utworzy rozrastającą się kępę złożoną z wielu pędów. W chłodniejszych warunkach dobrze sprawdza się w doniczce, którą można przenieść w jasne miejsce wewnątrz pomieszczenia, gdy temperatura spadnie. Mniejsza, zwarta forma wzrostu widoczna w doniczce szkółkarskiej to postać, którą utrzymuje większość domowych ogrodników: regularne zbieranie zewnętrznych liści pozwala utrzymać roślinę w rozsądnych rozmiarach i pobudza powstawanie nowych przyrostów ze środka.
Rozmnażanie, gdy roślina jest już zakorzeniona, odbywa się przez odrosty wytwarzane u podstawy — można je oddzielać i ukorzeniać, aby zakładać nowe rośliny. Dostarczany okaz jest uprawiany w Sri Lanka i wysyłany w doniczce szkółkarskiej, gotowy do posadzenia w ogrodowej rabacie lub w większym pojemniku według własnego wyboru.
