Irangani (zapisywana także jako Ayirangani lub Iranganie) to trzecia powieść Martina Wickramasinghe (1890-1976), wydana po raz pierwszy w 1923 roku, w tym samym roku co Seetha. To wydanie w języku syngaleskim.
Książka powstała po jego drugiej powieści, Soma, i podobnie jak ona należy do tradycji sentymentalnego romansu, popularnej wówczas w prozie syngaleskiej. Wickramasinghe mówił później, że Irangani była jego próbą wyrwania się z tej tradycji, a krytycy zgadzają się, że udało mu się to tylko częściowo. Jej wartość tkwi w bohaterce. Irangani to młoda kobieta, którą wbrew jej woli wykorzystał kuzyn, Percy Ratnayake, a następnie porzucił, zostawiając ją w obliczu wstydu i społecznego wykluczenia. Wychodzi za Reginalda, nauczyciela czytającego współczesną filozofię i literaturę naukową, a jednak to on, mimo własnej przeszłości, odmawia jej przebaczenia, podczas gdy ona jemu przebacza. Powieść przeciwstawia jej godność i niezłomność słabościom obu mężczyzn.
Badacz Sarathchandra Wickramasuriya opisał bohaterkę jako kobietę szukającą niezależności i własnej tożsamości w sposób, w jaki nie czyniła tego żadna wcześniejsza bohaterka prozy syngaleskiej, i wiąże ten motyw z lekturą Zmartwychwstania Tołstoja i Tessy d'Urberville Hardy'ego przez Wickramasinghe. Nakład wyczerpał się w ciągu kilku miesięcy od publikacji, choć autor wypowiadał się później lekceważąco o tych wczesnych romansach.
To wydanie spodoba się syngaleskim czytelnikom, którzy chcą prześledzić, jak Wickramasinghe przechodził od popularnego romansu ku poważnej prozie swojej późniejszej twórczości, oraz czytelnikom zainteresowanym tym, jak przedstawiano kobiety we wczesnych powieściach syngaleskich.
- Autor: Martin Wickramasinghe
- Rok wydania: 1923
- Język: syngaleski
