Seetha to jedna z wczesnych powieści Martina Wickramasinghe (1890-1976), wydana po raz pierwszy w 1923 roku, w tym samym roku co Irangani. To wydanie w języku syngaleskim.
Książka zajmuje szczególne miejsce w rozwoju Wickramasinghe. Jego druga i trzecia powieść, Soma i Irangani, były sentymentalnymi romansami w popularnym wówczas stylu i szybko się wyprzedały. W pismach autobiograficznych odróżniał od nich powieść Seetha: mówił, że napisał Seetha, Miringu Diya (1925) i zbiór opowiadań Geheniyak (1924), by uwolnić się od pisania naiwnych historii, i że dzięki nim wypracował styl narracji i opisu odpowiadający jego własnemu doświadczeniu syngaleskiego życia. W przeciwieństwie do dwóch poprzedzających ją romansów Seetha nie sprzedawała się dobrze, ale pisał, że nie potrafił się zmusić do powrotu do dawnego wzorca.
Krytycy odczytują Seetha jako dzieło przejściowe, w którym poważniejszy temat wciąż niezręcznie mieści się w konwencjach melodramatu. Badacz Sarathchandra Wickramasuriya zalicza ją do grupy innych powieści Wickramasinghe z początku lat 20. XX wieku, które łączy życzliwe zainteresowanie życiem kobiet i ich wartością moralną. Autor powrócił do książki po dziesięcioleciach, pisząc nowy wstęp do wydania opublikowanego w 1959 roku.
Po powieściach Wickramasinghe z lat 20. XX wieku nastąpiła długa przerwa przed Gamperaliya (1944), a Seetha pokazuje pierwsze kroki ku realizmowi tamtego późniejszego dzieła. Książka jest dla syngaleskich czytelników, którzy chcą śledzić jego karierę po kolei i zobaczyć, gdzie zaczął się jego dojrzały styl.
- Autor: Martin Wickramasinghe
- Rok wydania: 1923
- Język: syngaleski
