සිංහල භාෂාවට අවම වශයෙන් වසර 2,500ක වාචික සම්ප්‍රදායක් සහ වසර 2,300ක ලිඛිත සම්ප්‍රදායක් ඇති අතර, එය පුරාතනත්වයෙන් සහ අඛණ්ඩ ඓතිහාසික පැවැත්මෙන් යුත් භාෂාවකට අද්විතීය නිදසුනක් බවට පත් කරයි. මුල් සිංහල ලෙස හඳුනාගෙන ඇති මෙම භාෂාව, වැද්දන් විසින් කතා කළ හෙළ බස සහ ක්‍රි.පූ. 6වන සියවසේ පමණ දිවයිනට පැමිණි ඉන්දු-ආර්ය පදිංචිකරුවන් විසින් භාවිත කළ ප්‍රාකෘත භාෂාවක් එක්වීමෙන් නිර්මාණය වූවකි.
ක්‍රි.පූ. 3වන සියවසේ සිට ශ්රී ලංකාවේ බිහි වූ බව විශ්වාස කෙරෙන බ්‍රාහ්මී අක්ෂරවලින් යුත් සිංහල අක්ෂර මාලාව, උතුරු ඉන්දියාවේ අශෝක බ්‍රාහ්මී අක්ෂරවල ව්‍යුත්පන්නයකි. එහි ක්‍රමික සහ අඛණ්ඩ පරිණාමය නූතන සිංහල දක්වා ශතවර්ෂ විස්සකට ආසන්න කාලයක් පුරා විහිදී ගියේය. මෙම සවිස්තරාත්මක කෘතිය ක්‍රි.පූ. 3වන සියවසේ සිට ක්‍රි.ව. 18වන සියවස දක්වා විහිදෙන සෙල්ලිපි හැත්තෑවක තෝරාගත් එකතුවක් ඉදිරිපත් කරයි. සවිස්තරාත්මක අවධානයකින් යුතුව, මෙම ග්‍රන්ථය අක්ෂරවල සංකීර්ණ පරිණාමය පිළිබඳව ගැඹුරින් විමසා බලන අතර, ශතවර්ෂ ගණනාවක් පුරා ඒවායේ ප්‍රගතිය පිළිබඳ පරිපූර්ණ විශ්ලේෂණයක් සපයයි. තවද, මෙම ග්‍රන්ථය සිංහල සාහිත්‍ය භාෂාවක් ලෙස වර්ධනය වීම එහි මූලාරම්භයේ සිටම ගවේෂණය කරන අතර, කාලයත් සමඟ එහි වර්ධනය පිළිබඳ ගැඹුරු අවබෝධයක් ලබා දෙයි
කොළඹ ගාලු පාරේ Barefoot පොත් සාප්පුවෙන් සපයනු ලැබේ.
