Shankha — znana w języku syngaleskim jako Hakgediya — to muszla dużego morskiego ślimaka, przygotowana i używana jako instrument dęty w tradycyjnej, rytualnej i religijnej muzyce ludowej Sri Lanki. Należy do klasy instrumentów zwanych aerofonami, czyli Susira w języku palijskim, co oznacza instrumenty wydające dźwięk za pomocą kolumny poruszającego się powietrza. Jako naturalna trąbka mieści się w kategorii muszlowych instrumentów dętych według klasyfikacji Hornbostela–Sachsa, a jej głos stanowi jedną z najstarszych tradycji dźwiękotwórczych zachowanych w ceremonialnym życiu Azji Południowej.
Muszlą najściślej związaną z Shankha jest święty szkarłupień, znany po angielsku jako divine conch lub chank shell — gatunek spotykany w Oceanie Indyjskim wzdłuż południowych wybrzeży Indii oraz części Sri Lanki. Zewnętrzna strona typowego okazu jest kremowa lub złamanej bieli pod grubą, często nakrapianą brązem warstwą zewnętrzną, natomiast wewnętrzna apertura odsłania gładkie, brzoskwiniowe lub morelowo-pomarańczowe zabarwienie, z wyraźnymi fałdami kolumellarnymi — grzebieniami biegnącymi wzdłuż wewnętrznej kolumny muszli. Większość okazów skręca się w prawo; muszla skręcona w lewo jest niezwykle rzadka. Oferta obejmuje dwa odrębne okazy: jeden o wydłużonej spirali, otwartej aperturze i naturalnie nakrapianej kremowo-brązowej powierzchni niepolerowanej muszli; drugi o gładkim, wypolerowanym, zaokrąglonym korpusie i delikatnym, jasnobrązowym marmurowaniu na białym zewnętrzu.
Hakgediya była używana przede wszystkim w artystycznych rytuałach buddyzmu Theravady, odprawianych ku czci Potrójnego Klejnotu — Trzech Klejnotów Buddyzmu. Nie pełni w tych ceremoniach roli melodycznej; grający kontroluje dynamikę, atak oddechu, wybrzmiewanie i zanik, by wydobywać głosy uzupełniające polirytemiczną perkusję bębnów Avanaddha, które są głównymi instrumentami tej tradycji. Ghana (idiofony) i Tat (chordofony) dopełniają zespół. Shankha nie stoi z dala od tej rytualnej tkaniny — jest jej częścią.
Syngalska muzyka ludowa i rytualna jest rytmiczna, wielowarstwowa i nieśpiesznie skonstruowana. Łączy w sobie bicie bębnów, brzęk małych cymbałów, oddech fletu i donośny głos muszli. Wkład Shankha w ten dźwięk ma charakter elementarny, a nie ozdobny — jeden, długo podtrzymywany ton, kształtowany wyłącznie oddechem grającego, wznoszący się ponad perkusję. Syngaleska nazwa instrumentu, Hakgediya, pochodzi od sanskryckiego słowa shankha, a samo to słowo niesie w sobie ciężar tradycji, która przemierzała Ocean Indyjski przez stulecia.
Oferta ta jest prezentowana w kategorii Rzemiosło i Sztuka. Każda muszla jest naturalnym obiektem i będzie nosiła własny, niepowtarzalny wzór, proporcje i charakter powierzchni. Niezależnie od tego, czy przechowywana jako element dziedzictwa rzemieślniczego, czy używana w praktyce ceremonialnej, Hakgediya uosabia ciągłość kultury materialnej, która łączy przybrzeżne wody Oceanu Indyjskiego z rytualnym życiem Sri Lanki.
