Maska Ginidal Raksha — znana również jako Ognisty Diabeł lub Gini Raksha — to jeden z najbardziej przykuwających wzrok przedmiotów, jakie zrodziła długa tradycja rytualnego wyrobu masek na Sri Lance. Rzeźbiona z drewna kaduru i malowana ręcznie, uosabia jeden z nazwanych typów demonów w całym panteonie postaci Raksha, z których każda ma swój własny charakter i przeznaczenie. Ta konkretna maska ucieleśnia gniew, a każdy zabieg plastyczny — wystające języki płomieni, dzikie oczy, obnażone zęby i wysuniętty język — jest celowo i z rozmysłem groźny.
Twarz pomalowana jest na głęboki czerwień; z czubka i boków głowy promieniują na zewnątrz wypustki w kształcie płomieni i liści, utrzymane w kolorach czerwonym i żółtym z precyzyjnym detalistwem czarno-białych pasków. Oczy są duże i okrągłe, otoczone koncentrycznymi pierścieniami w kolorach białym, zielonym, żółtym i czerwonym, z pełnymi czarnymi źrenicami utkwionymi w widzu z niepokojącą nieruchomością. Usta są szeroko otwarte, ukazując białe zęby, różowe wnętrze i czerwony język z żółtą obwódką. Te przerysowane cechy to nie ozdobne fanaberie, lecz celowy język wizualny: w tradycji, z której wywodzi się ta maska, taki wyraz twarzy ma konfrontować złe siły i odpierać je.
Samo rzemiosło zakorzeniło się w Ambalangoda — nadmorskim miasteczku w południowej prowincji Sri Lanki — gdzie rodziny przekazują sobie umiejętność wyrobu masek z pokolenia na pokolenie od stuleci. Proces zaczyna się od wyboru i suszenia drewna kaduru na słońcu — lekkiego, miękkiego drewna z nadmorskich nizin, wybranego ze względu na podatność na precyzyjne rzeźbienie i trwałość po wysuszeniu. Rzeźbiarz pracuje dłutami, młotkami i skrobakami, nadając szorstkiej bryle kształt, a następnie dodając delikatne detale powierzchni. Wyrzeźbiona maska jest następnie wędziszona w celu utwardzenia drewna i przygotowania powierzchni, po czym ręcznie nakładane są farby akrylowe. Wewnętrzna strona maski zachowuje naturalne, nieobrobione drewno; łukowate wgłębienie u podstawy potwierdza, że mamy do czynienia z maską przeznaczoną do noszenia.
W tradycjach nizinnych Sri Lanki maski Raksha pełnią określoną rolę rytualną: pojawiają się jako ostatni element Kolam — maskowanego dramatu tanecznego wykonywanego w prowincjach południowej i Sabaragamuwa — gdzie służą jako hołd dla Rakszasów, legendarnego ludu, który według podań panował nad wyspą w dawnych czasach. Tradycja jest stara, z korzeniami sięgającymi czasów przed buddyzmem, wchodzącymi głęboko w animistyczne i demonologiczne systemy wierzeń. Rodziny w południowych wioskach nadal wieszają takie maski w domach — zwyczaj ten wywodzi się z utrwalonego kulturowego powiązania masek Raksha z ochroną.
Ponieważ każdy egzemplarz jest rzeźbiony i malowany ręcznie, żadne dwie maski nie są identyczne; niewielkie różnice w rozmieszczeniu kolorów, grubości linii i fakturze powierzchni są znakiem indywidualnego warsztatu, a nie brakiem konsekwencji. Maska dostępna jest w różnych rozmiarach — od kompaktowych, nadających się na półkę lub do gabloty, po większe formaty, które stanowią efektowną dekorację ścienną. Niektóre kraje wymagają fumigacji importowanych wyrobów drewnianych przed odprawą celną; tam, gdzie ma to zastosowanie, powiązane koszty ponosi kupujący.
