Zea mays, znana w języku angielskim jako kukurydza, a w języku Sinhala jako Iringu, to wysoka roczna trawa uprawiana na Sri Lance. Należy do rodziny traw Poaceae i na Sri Lance występuje wyłącznie w uprawie, a nie jako roślina dzika lub zdziczała. Niniejszy profil podsumowuje zarejestrowane fakty botaniczne dotyczące tego gatunku.
Jak wygląda Zea mays?
Zea mays to wysoka roślina jednoroczna o grubych, nie rozgałęzionych łodygach powyżej podstawy. Na dolnych węzłach często rozwijają się korzenie podporowe, które pomagają zakotwiczyć roślinę. Jej liście łodygowe są liczne i nakładają się na siebie, co jest typowym sposobem wzrostu dla wielu przedstawicieli rodziny Poaceae.
Kwiatostany żeńskie wyrastają z kątów liści środkowej części łodygi. Każdy z nich jest otoczony masą okryw, z których wierzchołka wystają gęste kępy długich, jedwabistych znamien. W miarę dojrzewania ziarna twardnieją, stając się twarde i kostne w dotyku.
Gdzie rośnie Zea mays na Sri Lance?
Gatunek ten występuje na Sri Lance tylko w uprawie. Nie odnotowano jego występowania na wolności ani jako rośliny zdziczałej na wyspie.
Jaki jest jego status ochrony?
Nie przypisuje się statusu zagrożenia gatunkowego ani endemicznego Zea mays na Sri Lance, ponieważ w rejestrach występuje ona wyłącznie jako roślina uprawna. Nie posiada ona tutaj żadnego oznaczenia ochrony.
Jak się to nazywa w języku syngaleskim i która część jest spożywana?
W języku syngaleskim Zea mays nazywana jest Iringu. Jadalną częścią rośliny jest jej ziarno, czyli dobrze znane ziarno kukurydzy, które powstaje na kolbie po zakończeniu pracy jedwabistych znamien w zapylaniu.
| Atrybut | Szczegół nagrania |
|---|---|
| Nazwa naukowa | Zea mays |
| Rodzina | Poaceae |
| Nazwa angielska | Kukurydza |
| Synhala / lokalna nazwa | Iringu |
| Status na Sri Lance | Tylko uprawiane |
| Części jadalne | Nasiono |
| Forma wzrostu | Wysokie, roczne, nie rozgałęzione łodygi powyżej podstawy, korzenie podpórkowe w dolnych węzłach. |
| Liście | Liczne, nakładające się liście źdźbła |
| Kwiatostan | Kwiatostany żeńskie w kątach liści środkowej łodygi, z jedwabistymi znamieniami wystającymi z okrywek. |
| Ziarno | Staje się twardy i kostny po dojrzeniu |