The Economist brengt eenmaal per jaar een vooruitblikkende editie uit, vóór het jaar waarop deze betrekking heeft. Dit is het deel voor het jaar dat nu nadert: de poging van het blad om, vooraf, te beschrijven welke richting de wereldpolitiek, economie, het bedrijfsleven, wetenschap en technologie en cultuur lijken op te gaan.
Het formaat bestaat uit een verzameling korte stukken in plaats van één doorlopend betoog. Correspondenten van The Economist schrijven over de gebieden die zij volgen, en externe bijdragers voegen hun eigen voorspellingen toe. Omdat de bijdragen beknopt en op zichzelf staand zijn, leest het jaarboek als een reeks afzonderlijke visies op afzonderlijke vragen, in plaats van als één overkoepelende these over het jaar. Het is een boek dat je op elk moment kunt oppakken en neerleggen zonder de draad kwijt te raken.
Wat het biedt is een mix van analyse, voorspelling en onderbouwde speculatie. Een deel van het materiaal is gebaseerd op zaken die al gepland zijn of al in gang gezet; een deel is openhartig giswerk van mensen die hun werkzame leven besteden aan het volgen van een bepaald land, een bepaalde industrie of een bepaald vakgebied. Een deel van de aantrekkingskracht van de reeks is dat zij zich schriftelijk vastlegt, wat betekent dat een lezer er twaalf maanden later op kan terugkomen om te zien wat standhield.
Het past bij iedereen die internationale aangelegenheden volgt en op één plek een overzicht wil van het komende jaar — lezers in het bedrijfsleven die behoefte hebben aan inzicht in wat er wordt verwacht op markten en in sectoren, studenten politicologie en economie, en algemene lezers die gewoonweg willen weten waarover de debatten zullen gaan. De breedte is bewust: technologie en wetenschap staan naast verkiezingen en handel, en de culturele stukken naast de economische.
Elke editie staat op zichzelf. U hoeft eerdere delen niet gelezen te hebben om dit deel te kunnen gebruiken, en lezers die de reeks verzamelen zullen de vertrouwde opzet herkennen. Voor iedereen die een rij van het jaarboek opbouwt, zet dit deel die rij voort.
De huisstijl van The Economist wordt door het gehele boek gehanteerd: anonieme of licht ondertekende stukken, compacte schrijfstijl, met de nadruk op wat er waarschijnlijk gaat gebeuren in plaats van op wat er al gerapporteerd is. Lezers die het wekelijkse blad nuttig vinden, zullen de aanpak herkennen, hier samengebald in één deel dat vooruitkijkt in plaats van terugblikt.
Bekijk de rest van onze boekencollectie.
