සබරගමුව නර්තනය

ශ්‍රී ලංකාවේ සම්භාව්‍ය නර්තන උරුමය බොහෝවිට සාකච්ඡා කෙරෙන්නේ පුළුල් සම්ප්‍රදාය දෙකක් ලෙසිනි: කඳුකරයේ උඩරට හෙවත් udarata natum, සහ වෙරළබඩ ප්‍රදේශවල පහතරට හෙවත් pahatharata natum. තෙවන සම්ප්‍රදායක් වන සබරගමුව නැටුම් මෙම දෙකටම ගැඹුරින් සම්බන්ධ වුවද, තමන්ටම ආවේණික චලන, රිද්ම හා චාරිත්‍රානුකූල වචන මාලාවක් සහිත ප්‍රාදේශීය ස්වරූපයක් ලෙස වෙනස්ව පවතී. එය ආරම්භ වූ පළාතේ නම අනුව නම් කර ඇති සබරගමුව නැටුම, සාමාන්‍යයෙන් ලැබෙනවාට වඩා වැඩි අවධානයක් ලැබීමට සුදුසුය.

සබරගමුව නැටුම ආරම්භ වූයේ කොතැනින්ද?

මෙම සම්ප්‍රදාය මුල් බැසගෙන ඇත්තේ දකුණ-මධ්‍යම ශ්‍රී ලංකාවේ මැණික් කැණීම් කේන්ද්‍රස්ථානය වන සබරගමුව පළාතේය. කොළඹ දෘශ්‍ය හා රංග කලා විශ්වවිද්‍යාලයේ සබරගමුව නැටුම් අධ්‍යයන අංශයේ කථිකාචාර්ය යෝහාන් පුංචිනිලමේ පවසන පරිදි, මෙම ස්වරූපය ප්‍රධාන භෞමික කොටස් හතරක් හරහා පුහුණු කරනු ලැබේ: රත්නපුර, කලවාන, බලංගොඩ, සහ බදුල්ල. සෑම ප්‍රදේශයක්ම ප්‍රධාන නැටුම් ගබඩාවේ තරමක් වෙනස් ස්වරූපයක් සංරක්ෂණය කරන නමුත්, රත්නපුර මෙම සම්ප්‍රදායේ ආධ්‍යාත්මික හා කලාත්මක මධ්‍යස්ථානය ලෙස ඓතිහාසිකව සලකනු ලැබේ.

වර්තමානයේ පරිපාලනමය වශයෙන් සබරගමුව පළාතට අයත් වන කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කය, වෙනස් රටාවක් අනුගමනය කරයි. උඩරට රජවරුන්ගේ යුගයේ දී, කෑගල්ල උඩරට රාජධානියට අයත් ප්‍රදේශයක් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර, එම සංස්කෘතික උරුමය අද දක්වාම දැකගත හැකිය — උඩරට නැටුම සහ ඊට සම්බන්ධ චාරිත්‍ර තවමත් එහි පුළුල් ලෙස පුහුණු කරනු ලැබේ. මෙම භූගෝලීය අතිච්ඡාදනය නිසා සබරගමුව හා උඩරට සම්ප්‍රදායන් අතර මායිම් බාහිර නිරීක්ෂකයින්ට අපැහැදිලි ලෙස පෙනී යා හැකි හේතුව එයයි.

සබරගමුව නැටුම උඩරට නැටුමෙන් වෙනස් වන්නේ කෙසේද?

වඩාත්ම ක්ෂණිකව හඳුනාගත හැකි වෙනස පවතින්නේ නර්තනයන් ඔවුන්ගේ අත් රඳවා ගන්නා ආකාරයේය. සබරගමුව නර්තනයන් කිසිවිටෙක ඔවුන්ගේ අත් හිස මට්ටමට වඩා ඉහළට ඔසවන්නේ නැත; ඒ වෙනුවට, අත් ශරීරයට කෝණයකින් පසුපසට හා පිටතට විහිදෙයි. මෙම ඉරියව්ව රංගනයන්ට බිම්මුල් බැඳි, පොළවට නැඹුරු ගුණයක් ලබා දෙන අතර එය උඩරට නැටුමෙහි දක්නට ලැබෙන වඩාත් උස් හා විශාල අත් චලනයන්ට වෙනස්ව පවතී.

ශ්‍රී ලාංකික නැටුම් සම්ප්‍රදාය තුනම හරහා භාවිත වන දණහිස නැමූ ඉරියව්වක් වන mandiya, සබරගමුව නර්තන රචනයේද දක්නට ලැබේ, සමස්ත රසවින්දනය වෙනස්ව පැවතුණද පොදු ශාරීරික ව්‍යාකරණයක් සපයමින්. පා වැඩ, බර බෙදාහැරීම, සහ නර්තකයා හා ඊට ඇසුරු කරන තාල වාද්‍යය අතර සම්බන්ධතාවය යන සියල්ලම පුහුණු නිරීක්ෂකයින්ට එක් බැල්මකින් හඳුනාගත හැකි ප්‍රාදේශීය ලක්ෂණ රැගෙන එයි.

සබරගමුව නැටුම සමඟ කවර ඇඳුම් සහ වාද්‍ය භාවිත කරනු ලැබේද?

සබරගමුව සම්ප්‍රදාය තමන්ටම ආවේණික ඇඳුම්, ගීත, මන්ත්‍ර, හා තාල වාද්‍ය කට්ටලයක් පවත්වාගෙන යයි. ඓතිහාසිකව, ඇසුරු කිරීමේදී භාවිත කළ ප්‍රධාන බෙර වාද්‍යය වූයේ, දැන් බොහෝදුරට පැරණි චාරිත්‍රානුකූල සන්දර්භයන්ට සීමා වී ඇති patawa වාද්‍යයයි. සමකාලීන රංගනවලදී, dawula (dawul beraya ලෙසද ලියනු ලැබේ) සම්මත ඇසුරු වාද්‍යය බවට පත්ව ඇත. උඩරට නැටුමද dawula භාවිත කරතත්, සබරගමුව ආකාරයේ වාද්‍යය කැපී පෙනෙන ලෙස විශාල වන අතර, එය සංගීතයේ ස්වභාවය හා නැටුමේ වේගය හැඩගස්වන ගැඹුරු, වඩාත් අනුරණනාත්මක ස්වරයක් නිපදවයි.

ඇඳුම් නිර්මාණය කලාපයේ අනන්‍යතාවයද එහි චාරිත්‍රානුකූල කාර්යයන්ද පිළිබිඹු කරයි. අලංකරණ, රෙදි, හා හිස් වැස්ම විස්තර උඩරට සම්ප්‍රදායේ ඒවාට වඩා වෙනස් වන නමුත්, දෙඅංශයම යටත්විජිතයට පෙර සිංහල රාජ සභා සංස්කෘතියේ මුල් බැසගත් පුළුල් රසවින්දනයක් බෙදාහදා ගනී. රංගනයන්ට ඇසුරු කරන ගීත හා මන්ත්‍ර, බොහෝවිට විශේෂිත දේවතාවුන් හෝ චාරිත්‍රානුකූල අරමුණු හා බැඳී, තමන්ටම ආවේණික තාලමය ස්වරූපයක් හා ගීතමය අන්තර්ගතයක් රැගෙන එයි.

සබරගමු ශාන්තිකර්ම යනු කුමක්ද?

thovil චාරිත්‍ර පුහුණු කරන දක්ෂිණ හා බටහිර වෙරළබඩ ප්‍රජාවන් මෙන්ම, සබරගමුවේ ජනතාවද සාමූහිකව shanthikarma ලෙස හඳුන්වන චාරිත්‍රානුකූල සුවපත් කිරීමේ හා ආරක්ෂිත චාරිත්‍ර සමූහයක් සිදු කරයි. සබරගමුව නැටුම් අධ්‍යයන අංශයේ ප්‍රධාන කථිකාචාර්ය සමන් කුමාරතුංග, මෙම සම්ප්‍රදාය තුළ කාණ්ඩ තුනක් හඳුනා ගනී:

• යක් තොවිල් — අසනීප හෝ අවාසනාවන්තභාවයට හේතු වේයැයි විශ්වාස කරන අමනුෂික බලපෑම් සතුටු කිරීමට හෝ ඉවත් කිරීමට සිදු කරන චාරිත්‍රානුකූල යක් වැඩවල්.
• දේව තොවිල් — ආරක්ෂාව, ආශීර්වාදය, හෝ නිවසක් හෝ ප්‍රජාවක් තුළ ඇති විශේෂිත ගැටලුවක් විසඳීම අරභයා සිදු කරන, දයාබර දේවතාවුන් වෙනුවෙන් සිදු කරන උත්සව.
• ග්‍රහ බලි යාග — පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතයට ජ්‍යෝතිෂ්‍ය බලවේග ඇති කරන හානිකර බලපෑම් අවම කිරීම සඳහා සිදු කරන, ග්‍රහ බලපෑම් හා සම්බන්ධ චාරිත්‍ර.

මෙම චාරිත්‍ර හුදෙක් රංගානුකරණයක් නොවේ; ඒවා සහභාගිවන්නන් සඳහා සමාජීය හා ආධ්‍යාත්මික ප්‍රතිඵල ඇති ක්‍රියාකාරී ක්‍රියාවලීන් ලෙස සැලකේ. සෑම චාරිත්‍රයක් තුළම ඇති නර්තන අංග සන්නිවේදන අරමුණක් සපුරයි — ඒවා මනුෂ්‍ය ප්‍රේක්ෂකයින් තරමටම, අමනුෂ්‍ය බලවේග වෙත යොමු කරන භාෂාවකි. මේ අතින්, සබරගමුව ශාන්තිකර්ම, ශුද්ධ චලනය හා දර්ශනාත්මකත්වය සැබෑ ආගමික චේතනාව සමඟ මුසුවන ඇසල පෙරහැර උත්සවය සමඟ ව්‍යුහාත්මක සමානකම් බෙදා ගනී.

සබරගමුව නැටුම අද උගන්වනු හා සංරක්ෂණය කරනු ලබන්නේ කෙසේද?

සබරගමුව නැටුම පිළිබඳ විධිමත් ශාස්ත්‍රීය අධ්‍යයනය, මෙම සම්ප්‍රදාය සඳහා විශේෂිත අංශයක් පවත්වාගෙන යන කොළඹ දෘශ්‍ය හා රංග කලා විශ්වවිද්‍යාලයේදී ලබාගත හැකිය. නිශ්චිත පවුල් හා ප්‍රජාවන් තුළ වාචික සම්ප්‍රේෂණයට පමණක් සීමා වී තිබිය හැකි සම්ප්‍රදායක් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රාදේශීය වෙනස්කම් ලේඛනගත කිරීමටත්, නව පරම්පරාවේ රංගවේදීන් පුහුණු කිරීමටත්, ශාස්ත්‍රීය රාමුවක් ගොඩනැගීමටත් මෙම ආයතනික පැවැත්ම වැදගත් වී ඇත.

විශ්වවිද්‍යාලයෙන් පිටත, මෙම සම්ප්‍රදාය පවත්වාගෙන යනු ලබන්නේ, සෘජු, ගුරුකුල ආකාරයේ උපදෙස් හරහා තාක්ෂණය සම්ප්‍රේෂණය කරන ප්‍රාදේශීය gurunnanse (ගුරු ශිල්පීන්) හරහාය. දේවාල, පෞද්ගලික නිවාස, හා ප්‍රජා උත්සවවලදී සිදු කරනු ලබන චාරිත්‍රානුකූල සන්දර්භයන්, සබරගමුව නැටුම සඳහා ප්‍රධාන ජීවමාන වේදිකාව ලෙස පවතින අතර, එමගින් මෙම ස්වරූපය වේදිකා දර්ශනයක් දක්වා අඩු කිරීම වෙනුවට එහි මුල් සමාජීය කාර්යය තුළම මුල් බැස තබා ගනී.

සබරගමුව නැටුම ශ්‍රී ලංකාවේ පුළුල් සංස්කෘතික අනන්‍යතාවය සමඟ සම්බන්ධ වන්නේ කෙසේද?

ශ්‍රී ලංකාවේ සම්භාව්‍ය නර්තන සම්ප්‍රදාය තුන — උඩරට, පහතරට, හා සබරගමුව — සමහරවිට සාමූහිකව සිංහල රංග කලාවේ කුළුණු ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. උඩරට සම්ප්‍රදාය, මහනුවර කලාපය සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය හා එහි යුනෙස්කෝ හඳුනාගත් ඇසල පෙරහැරෙහි කොටසක් ලෙස, ඉහළම ජාත්‍යන්තර ප්‍රසිද්ධියක් භුක්ති විඳිද්දී, සබරගමුව ස්වරූපය සමානව පැරණි පෙළපතක් නියෝජනය කරන අතර, එය සාපේක්ෂව භෞමික හුදෙකලාව තුළ වර්ධනය වී, වෙනත් තැන්වල සමතලා වී ගිය පෞරාණික ලක්ෂණ රැකගැනීමට ඉඩ සලසා ඇත.

ශ්‍රී ලංකාවේ සංස්කෘතික ගැඹුරට උනන්දුවක් දක්වන සංචාරකයින් සඳහා, සබරගමුව රංගනයක් — විශේෂයෙන් සංචාරක-වේදිකා සන්දර්භයකට වඩා චාරිත්‍රානුකූල සන්දර්භයක් තුළ — බොහෝ සංචාර සැලසුම් ළඟා නොවන දූපත් ජීවිතයේ මානයක් වෙත දොරටුවක් විවර කරයි. රත්නපුර කේන්ද්‍ර කරගෙන, සිංහරාජ වන රක්ෂිතය දක්වා විහිදෙන සබරගමුව කලාපයම, ප්‍රධාන සංස්කෘතික මාර්ගයෙන් ඔබ්බට බැලීමට කැමති අයට ප්‍රතිඵල ලබා දෙයි.

සංචාරකයෙකු ලෙස සබරගමුව නැටුම සොයා යෑම වටිනේ කුමක් නිසාද?

ශ්‍රී ලංකාවට පැමිණෙන බොහෝ සංචාරකයින් සම්භාව්‍ය නර්තනය හමුවන්නේ, සම්ප්‍රදාය තුනෙන්ම අංග මුසු කරන සංක්ෂිප්ත රංගන ඉදිරිපත් කරන සැකසූ හෝටල් හෝ සංස්කෘතික-සංදර්ශන සන්දර්භයකදීය. සබරගමුව නැටුම එහි ගෘහස්ථ සන්දර්භය තුළ — එනම් ප්‍රාදේශීය චාරිත්‍රයකදී, ප්‍රජා උත්සවයකදී, හෝ විශේෂඥ සංස්කෘතික වැඩසටහනක් හරහා — දැකීම මූලික වශයෙන් වෙනස් අත්දැකීමක් ලබා දෙයි: ඉතා සෙමින්, වඩාත් චාරිත්‍රානුකූලව බර වූ, හා සංචාරක ප්‍රේක්ෂකයින්ගේ අපේක්ෂාවන් මගින් බොහෝදුරට මැදිහත් නොවන.

කලාපයේම භූ දර්ශනය සන්දර්භය එක් කරයි. මැණික් නගරය වන රත්නපුර, ගංගා තැනිතලා, වැසි වනාන්තර දාරයන්, හා ක්‍රියාකාරී කුඹුරු යායන් සහිත පළාතක පිහිටා ඇත. සබරගමුව නැටුමෙහි පොළවට නැඹුරු රසවින්දනය — පහළට කෝණයක් වූ අත්, දණහිසට පහත බසින බර — සියවස් ගණනාවක් තිස්සේ එම භූමියේ හා එයට හැඩගැස්වූ ප්‍රජාවන්ගේ යම් ලක්ෂණයක් පිළිබිඹු කරයි.